بر اساس تصاویر منتشرشده و گزارشهای میدانی، شواهدی تکاندهنده از ارتکاب جنایت علیه بشریت در جریان سرکوب اعتراضات سراسری اخیر در ایران آشکار شده است؛ شواهدی که ابعاد پنهان یک فاجعه انسانی گسترده و سازمانیافته را نشان میدهد.
تصاویر بهدستآمده از یک بیمارستان نامشخص در ایران حاکی از آن است که صدها مجروح، بدون دریافت هرگونه رسیدگی مؤثر پزشکی، بر روی برانکاردها و کف بیمارستان رها شدهاند؛ بهگونهای که در بسیاری موارد تشخیص زنده یا جانباخته بودن آنان ممکن نیست. پیکرهای خونآلود در فضایی سرد، بیسامان و فاقد هرگونه سازوکار درمانی انباشته شدهاند، بیآنکه نشانی از معاینه پزشکی، روندهای استاندارد درمان، ثبت هویت یا تعیین وضعیت رسمی قربانیان وجود داشته باشد.
به گفته منابع مطلع، بخش قابل توجهی از جانباختگان را مجروحانی تشکیل میدهند که پیش از هرگونه معاینه پزشکی، بدون صدور گواهی فوت، بدون ارجاع به پزشکی قانونی و خارج از هرگونه ثبت رسمی، بهصورت شتابزده و مخفیانه دفن شدهاند. این اقدام، نهتنها نقض آشکار حقوق اولیه قربانیان و خانوادههای آنان برای دانستن حقیقت است، بلکه عملاً مسیر مستندسازی، پاسخگویی و پیگیری قضایی این جنایات را مسدود میکند.
این وقایع در شرایطی رخ میدهد که دامنه اعتراضات مردمی به دستکم ۱۸۹ شهر در سراسر ایران گسترش یافته و همزمان، با قطع گسترده اینترنت و اعمال خاموشی اطلاعاتی، جریان آزاد اطلاعرسانی بهشدت محدود شده است. قطع ارتباطات، سانسور سیستماتیک و سرکوب خشونتبار، همگی بخشی از راهبردی هماهنگ برای پنهانسازی ابعاد واقعی کشتار و سرکوب بهشمار میروند.
ترکیب استفاده گسترده از خشونت مرگبار علیه معترضان، فروپاشی عامدانه کارکرد نظام درمانی در مواجهه با مجروحان، و حذف سیستماتیک ردپاهای پزشکی و اداری، تصویری روشن از یک بحران انسانی عمیق و سازمانیافته ترسیم میکند؛ بحرانی که مصداقهای روشن جنایت علیه بشریت، از جمله قتل، شکنجه، رفتار غیرانسانی و ناپدیدسازی قهری را در بر میگیرد.
این تصاویر و گزارشها صرفاً روایت یک بیمارستان یا یک شهر نیست، بلکه نشانهای از الگویی فراگیر از بیاعتنایی ساختاری و عامدانه به جان انسانها در روند سرکوب اعتراضات مردمی است؛ الگویی که پرسشهای جدی درباره تعداد واقعی قربانیان، سرنوشت مجروحان و مسئولیت نهادهای حکومتی ذیربط را بیپاسخ گذاشته است.
ابعاد این جنایات، ضرورت انجام تحقیقات مستقل، فوری و بینالمللی را بیش از پیش برجسته میکند. سکوت، انکار و حذف اسناد، نهتنها حقیقت را پنهان نخواهد کرد، بلکه مسئولیت مستقیم عاملان و آمران این جنایات را در سطح حقوق بینالملل تثبیت میکند.
