روزنامه جروزالم پست در جدیدترین سرمقاله خود با بررسی ابعاد راهبردی جنگ جاری، تأکید میکند که اگرچه شهروندان اسرائیل با هزینههای سنگین و فزایندهای روبرو هستند، اما نشانههای منطقهای حاکی از آن است که تهران در سراسر خاورمیانه منزویتر از هر زمان دیگری شده است.
این گزارش با اشاره به اصابت موشکهای رژیم ایران به مناطقی نظیر آراد و دیمونا در آخر هفته گذشته، بار سنگین عاطفی، مالی و ملی ناشی از آژیرها، تخریب خانهها و اختلال در زندگی روزمره را یادآور شده است. بانک اسرائیل پیشتر در فوریه هشدار داده بود که عدم قطعیت ژئوپلیتیکی با توجه به رویارویی احتمالی با ایران دوباره پدیدار شده و اکنون با تشدید تنشها در اطراف تنگه هرمز و جهش قیمت نفت، فشارهای معیشتی بر جامعهای که بار جنگ را به دوش میکشد، دوچندان شده است. با این حال، جروزالم پست استدلال میکند که یک «جنگ عادلانه» و ضروری، مستلزم استقامت جبهه داخلی برای رسیدن به اهداف استراتژیک است.
بخش مهمی از این تحلیل به تغییر رفتار معنادار پایتختهای عربی اختصاص یافته است. این سرمقاله خاطرنشان میکند که برخلاف الگوهای قدیمی که تهران بر روی شکاف میان اسرائیل و اعراب حساب باز میکرد، اکنون بخش عمدهای از جهان عرب نه تنها پشت سر ایران صف نکشیدهاند، بلکه به طور فزایندهای از زندگی تحت تهدید دائمی موشکها، گروههای نیابتی و باجگیریهای رژیم ایران خسته شدهاند. موضعگیری تند کشور عمان که پیش از این برای میانجیگری تلاش میکرد و همچنین محکومیت صریح حملات ایران توسط امارات متحده عربی، نشاندهنده شکست فرمول قدیمی تهران برای کسب مشروعیت منطقهای است. طبق گزارش والاستریت ژورنال، مقامات ارشد منطقه اکنون این جنگ را فرصتی برای تعمیق پیوندهای امنیتی با واشینگتن و ایجاد یک چارچوب دفاعی پایدار علیه پهپادها و موشکهای رژیم میدانند.
در پایان، جروزالم پست تأکید میکند که رژیم ایران با تهدید زیرساختهای غیرنظامی و مسیرهای تجاری، به همسایگان خود ثابت کرده است که بزرگترین عامل بیثباتی در منطقه است. در حالی که بنرهای مجتبی خامنهای به عنوان رهبر جدید در خیابانهای تهران نصب شده است، رژیم او بیش از هر زمان دیگری با مقاومت آشکار همسایگانش روبرو شده که فضای مانور سیاسی آن را بهشدت محدود کرده است. از دیدگاه این روزنامه، هزینههای سنگینی که جامعه اسرائیل امروز میپردازد بیهوده نخواهد بود؛ چرا که جریان حوادث علیه این ایده است که ایران میتواند کل منطقه را تهدید کند و انتظار داشته باشد دیگران با عواقب آن کنار بیایند. این انزوای راهبردی، فضایی برای اتحادهای امنیتی قویتر و گفتگوی صادقانهتر درباره عامل اصلی ناامنی در خاورمیانه ایجاد کرده است.
