محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، با ابراز بدبینی عمیق نسبت به هرگونه توافق میان‌مدت، اعلام کرد که رژیم ایران دیگر حاضر به پذیرش چرخه‌ی «جنگ و آتش‌بس» نیست. این سخنان بیش از آنکه نشانه‌ی قدرت باشد، بازتاب‌دهنده‌ی واهمه‌ی هسته‌ی سخت قدرت از سناریویی است که در آن، آتش‌بس صرفاً پوششی برای آمادگی جهت حملات سنگین‌تر در آینده باشد.

تأکید قالیباف بر اینکه «باید اثر تهدید برداشته شود»، نشان می‌دهد که رژیم به این درک رسیده که حتی در صورت توقف بمباران‌ها، زیرساخت‌های تهدید علیه حاکمیت پابرجا می‌ماند. مقامات رژیم ایران نگران‌اند که پذیرش آتش‌بس در موضع ضعف، به طرف مقابل فرصت دهد تا با شناسایی دقیق‌تر اهداف و بازسازی توان لجستیکی، در زمان دلخواه ضربه‌ی کاری‌تری را وارد کنند.

رئیس مجلس با اشاره به اینکه طرف مقابل از جنگ ۱۲ روزه «ادب نشده است»، عملاً اعتراف کرد که رژیم ایران دیگر هیچ ابزاری برای تضمینِ «عدم تکرار حمله» در دست ندارد. این استیصال، حاکمیت را به سمتی سوق داده که میان دو راهیِ «ادامه‌ی جنگ ویرانگر» یا «پذیرش صلحی که هر لحظه ممکن است شکسته شود»، گزینه‌ی اول را با شعار «دفاع جانانه» برگزیند تا از فروپاشی روانی نیروهای خود در یک روند فرسایشی جلوگیری کند.