تحلیل اختصاصی کوردستان میدیا:
تهاجم‌های اخیر به پایگاه‌های نظامی جمهوری اسلامی، این رژیم را وا داشته است تا با نقض صریح قوانین بین‌المللی، از اماکن عمومی و غیرنظامی به‌عنوان «سپر انسانی» استفاده کند؛ رویکردی که در سنندج با سد محکم اراده‌ی مردم مواجه شد.

نقض آشکار کنوانسیون‌های بین‌المللی

گزارش‌های مرکز تشکیلاتی حزب دموکرات کوردستان ایران حاکی است که استقرار نیروهای سپاه پاسداران در اماکن عمومی نظیر مسجد «بعثت» سنندج و مدارس، مصداق بارز استفاده از «سپر انسانی» (Human Shields) است. بر اساس کنوانسیون چهارم ژنو و پروتکل‌های الحاقی آن، استفاده از غیرنظامیان به‌عنوان سپر برای محافظت از اهداف نظامی، مطابق قوانین بین‌المللی، جنایت جنگی محسوب می‌شود.

رژیم ایران با تبدیل بافت‌های مسکونی به اهداف بالقوه نظامی، جان شهروندان را آگاهانه در معرض خطر قرار می‌دهد؛ اقدامی که آشکارا با حقوق بشر و قوانین بین‌المللی در تضاد است.

ایستادگی مدنی؛ از اعتراض تا اخراج پاسداران

در محله «تکیه و چمن» سنندج، رخدادهای اخیر فراتر از یک اعتراض محلی ساده بود. ساکنان با درک دقیق از تهدیدات امنیتی ناشی از استقرار سپاه میان خانه‌هایشان، به صورت یکپارچه وارد عمل شدند.

فشار اجتماعی و پافشاری مردم سنندج، که منجر به اخراج نیروهای مسلح رژیم از مسجد و محله شد، نمونه‌ای بارز از بلوغ سیاسی و قدرت سازماندهی مدنی در کوردستان است. این اقدام نشان داد که مردم توانایی مقابله با زور و فریبکاری نظامی رژیم را دارند و اراده‌ی جمعی می‌تواند حتی در برابر ماشین جنگی قدرتمند رژیم پیروز شود.

پیامدهای استراتژیک

ناظران سیاسی بر این باورند که این رویداد دو پیامد مهم را به روشنی نشان می‌دهد:

هراس ساختاری: پناه بردن نیروهای سپاه به مساجد و مدارس، نشانه‌ای آشکار از ناتوانی سامانه‌های پدافندی رژیم در برابر حملات دقیق هوایی و ترس آن‌ها از فروپاشی داخلی است.

شکاف عمیق میان مردم و حاکمیت: مواجهه مستقیم شهروندان با نیروهای اشغالگر در اماکن عمومی و مذهبی نشان داد که رژیم هیچ‌گاه نتوانسته جایگاه واقعی در میان مردم کوردستان پیدا کند.

اخراج پاسداران از اماکن عمومی سنندج بار دیگر ثابت کرد که اراده‌ی مردم برای حفظ امنیت، کرامت و استقلال خود بر ماشین جنگی و فریبکارانه‌ی رژیم غلبه کرده است.