اظهارات فرامرز اسدی، سرکنسول جمهوری اسلامی ایران در اربیل، در گفت‌وگو با هیوا جمال در شبکه تلویزیونی «رووداو» که روز پنجشنبه ۱۶ مهرماه (۸ اکتبر) پخش شد، بار دیگر ماهیت خصمانه و دیرینه سیاست حاکمان تهران علیه حزب دموکرات کوردستان ایران و دیگر جریان‌های سیاسی کوردستان را بر همگان آشکار ساخت؛ سیاستی که نه بر به رسمیت شناختن مشروعیت مبارزات سیاسی و حقوق دموکراتیک و ملی ملت کورد در ایران، بلکه بر انکار هویت، امنیتی‌سازی مسئله کورد و تکیه بر ابزار زور و ارعاب استوار است.
اسدی با ادعای واهی اینکه مقرهای احزاب سیاسی کورد کانون طراحی اقدام علیه ایران است، این احزاب را به همسویی با آمریکا و اسرائیل متهم کرده و حتی ائتلاف نیروهای سیاسی کوردستان ایران را برآمده از فشار و مداخلات خارجی خوانده است. این دست اتهامات، بازتولید همان سیاستِ تاریخیِ انکار و تحریفِ حقوق و آزادی‌های بنیادین ملت کورد است؛ مطالباتی که طی یک سده گذشته از سوی استبداد پهلوی و جمهوری اسلامی، تنها با سرکوب، گلوله و اعدام پاسخ داده شده است. در نقطه مقابل، شکل‌گیری ائتلاف احزاب و نیروهای سیاسی، تصمیمی اصیل، مستقل و ملی برای همگرایی و اتحاد عمل در مسیر تحقق آرمان‌های عادلانه مردم کوردستان در سرزمین تاریخی خود بوده و ادعاهای بی‌اساس سرکنسول رژیم هیچ پیوندی با حقیقت این اراده مشترک ندارد.
سرکنسول رژیم در این مصاحبه با تروریست نامیدن حزب دموکرات، خواستار استرداد کادرهای آن از طریق پلیس بین‌الملل (اینترپل) شده است. در وهله نخست، بر جامعه جهانی کاملاً روشن است که تروریست کیست و قربانی ترور کدام سو ایستاده است. تروریسم دولتی، شلیک به مخالفان سیاسی در پایتخت‌های اروپایی، قتل‌های زنجیره‌ای و سازمان‌یافته دگراندیشان در داخل، بمباران و موشک‌باران اردوگاه‌ها و مقرهای احزاب کورد، و تسلیح و تأمین مالی گروه‌های شبه‌نظامی در خاورمیانه و سراسر جهان، کارنامه‌ای است که اجماع جهانی را علیه تهران شکل داده است؛ از همین رو، جامعه بین‌الملل امروز رژیم ایران را به‌عنوان پدرخوانده و مروج اصلی تروریسم دولتی در جهان می‌شناسد. این حقیقت در احکام دادگاه‌های معتبر بین‌المللی نیز به اثبات رسیده و ساختار سیاسی، نهادهای امنیتی، سپاه پاسداران و سران رژیم صراحتاً در جایگاه محکومان ردیف اول قرار گرفته‌اند.
افزون بر این، تلاش برای استرداد اعضای احزاب سیاسی کوردستان ایران از طریق پلیس بین‌الملل، بی‌اعتنایی آشکار به موازین حقوق بین‌الملل، نقض کنوانسیون‌های پناهندگی و زیر پا گذاشتن اصل بنیادین «منع استرداد اجباری» است. بهره‌برداری ابزاری از سازوکارهای حقوقی و پلیسی بین‌المللی علیه مخالفان سیاسی، تلاشی رسوا برای سرپوش گذاشتن بر بن‌بست سیاسی حاکمیت و تنزل دادن یک جنبش آزادی‌خواهانه به پرونده‌ای امنیتی است.
در پاسخ به این فرافکنی‌ها، اسدی باید از خود و رژیم متبوعش بپرسد که اگر جمهوری اسلامی به‌راستی در پی ثبات و امنیت منطقه است، با چه منطقی تداوم حملات نظامی به خاک اقلیم کوردستان را توجیه می‌کند؟ بنا بر آمارهای موثق، از آغاز منازعه نظامی اخیر میان آمریکا و ایران، رژیم حاکم بر تهران بیش از ۱۲۰۰ نوبت اقلیم کوردستان را هدف حملات موشکی و پهپادی قرار داده است. سرکنسول رژیم در همین مصاحبه نیز ابایی از تهدید به ادامه این تجاوزات ندارد و می‌کوشد آتش‌افروزی‌های تهران را با توجیهات موهوم امنیتی، دفاع از خود بنامد. این در حالی است که حملات موشکی و پهپادی ایران به عراق، تجاوز به حاکمیت ملی این کشور، اخلال در امنیت اقلیم کوردستان و تهدیدی آشکار برای جان غیرنظامیان است. امنیت هرگز با تهدید، قلدری و موشک‌پراکنی حاصل نمی‌شود؛ بلکه شرط نخست آن، احترام به حقوق بنیادین ملت‌های تحت ستم ایران در داخل، تمکین به استقلال همسایگان و توقف سیاست‌های توسعه‌طلبانه و مداخله‌جویانه در منطقه است.
سرکنسول رژیم در بخشی دیگر از این مصاحبه، با کمال وقاحت دخالت جمهوری اسلامی در ترور دکتر عبدالرحمن قاسملو را انکار می‌کند؛ اما تحریف و پرده‌پوشی اسدی هرگز قادر نخواهد بود این پرونده خونین را از حافظه تاریخی ملت کورد پاک کند. پرونده‌های ترور دکتر قاسملو در سال ۱۹۸۹ در وین و ترور دکتر صادق شرفکندی در سال ۱۹۹۲ در برلین، همراه با رأی تاریخی دادگاه میکونوس در سال ۱۹۹۷، اسناد و شواهد انکارناپذیری هستند که نقش بالاترین مقامات جمهوری اسلامی را به عنوان آمران تروریسم دولتی اثبات کرده‌اند.
کارنامه نیم‌قرن گذشته گواه این حقیقت است که حزب دموکرات کوردستان ایران و رهبران آن همواره پرچمدار مبارزه و در عین حال قربانی اصلی تروریسم هدفمند جمهوری اسلامی بوده‌اند. سرکوب سیستماتیک مردم کوردستان، بازداشت و اعدام فعالان سیاسی و مدنی و تلاش مذبوحانه برای خفه کردن هر ندای دادخواهی، سرفصل‌های سیاست همیشگی حاکمان تهران در قبال کوردستان بوده است.
آنچه جمهوری اسلامی باید بداند و بیش از هر کس به آن آگاه است، این است که جنبش حق‌طلبانه و تاریخی ملت کورد در ایران با ترور، سرکوب، ارعاب و موشک‌باران هرگز از حرکت بازنخواهد ایستاد. سرانجام روزی فرا خواهد رسید که رژیم باید در برابر دادگاه تاریخ، پاسخگوی دهه‌ها جنایت، تروریسم دولتی و سرکوب علیه جنبش رهایی‌بخش کوردستان و سایر آزادی‌خواهان ایران باشد؛ و سرنوشت حکومتی که بقای خود را با ترور، جنگ‌افروزی و به گروگان گرفتن امنیت منطقه پیوند زده، چیزی جز سرنگونی و فروپاشی محتوم نخواهد بود.
حزب دموکرات کوردستان ایران
مرکز اداری
۱۷ مهر ۱۴۰۵ خورشیدی
۹ اکتبر ۲۰۲۶ میلادی
