افزایش هزینه‌های زندگی، بیکاری وعدم دسترسی به حمایت‌های دولتی، زندگی زنان سرپرست خانوار در ایران را دشوارتر کرده است.
گزارش‌ها حاکی از آن است که برخی از این زنان برای تامین اجاره و مخارج روزمره، وسایل خانه خود را می‌فروشند، مایحتاج فرزندانشان را قسطی می‌خرند یا از درمان بیماری صرف‌نظر می‌کنند.
هزینه‌های تحصیل، پوشاک، اجاره و درمان نیز بسیاری از این خانواده‌ها را با مشکلات جدی روبه‌رو کرده است. هم‌زمان، شماری از زنان از قطع یارانه و کالابرگ، تاخیر در پرداخت حمایت‌های دولتی و رد درخواست کمک مالی از سوی نهادهای حمایتی خبر داده‌اند.
بر اساس گزارشی در روزنامه دنیای اقتصاد، شمار زنان سرپرست خانوار در سال ۱۴۰۰ از سه‌ونیم میلیون نفر فراتر رفته و نرخ اشتغال آنان حدود ۱۸ درصد بوده است. این وضعیت، ناکافی بودن حمایت‌های اجتماعی در برابر فشار فزاینده اقتصادی بر خانوارهای آسیب‌پذیر را برجسته می‌کند.
