عمر بالکی
هفدهم شهریورماه امسال، هشتاد و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد گشایش یافت؛ نهادی که از ارکان محوری نظام بین‌الملل و مهم‌ترین تریبون جهانی برای طرح و بررسی مسائل کلان به‌شمار می‌رود. امسال نیز مسعود پزشکیان در کسوت رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی، به نمایندگی از این رژیم پشت تریبون مجمع عمومی رفت و به ایراد سخنرانی پرداخت.
رئیس‌جمهور رژیم در سخنرانی خود کوشید تا جمهوری اسلامی را در انظار جهانیان، قربانیِ مظلوم و بی‌پناهِ حملات آمریکا و اسرائیل جلوه دهد؛ بی‌آنکه کمترین اشاره‌ای به چرایی، ریشه‌ها و عوامل برافروختن آتش این درگیری داشته باشد. او برای اثبات این ژست قربانی مدعی شد: «ما خود قربانی تروریسم هستیم»، «مدارس و مراکز عمومی ما موشک‌باران شده‌اند»، و سخنانی از این دست. در این نوشتار برآنیم تا با واکاوی محور اصلی مواضع پزشکیان در مجمع عمومی، پرده از عمق تزویر، فریبکاری و تناقض نهفته در این ادعاها برداریم.
پزشکیان سخنان خود را با این ادعا آغاز کرد: «ما تروریست نیستیم؛ آنان که ما را تروریست می‌نامند، خود در ایران دست به اقدامات تروریستی زده‌اند.» گویی در قاموس حاکمان تهران، واژه «ترور» معنا و تعریفی سراسر بیگانه با فرهنگ واژگان سیاسی جهان دارد؛ چرا که اگر مفهوم واقعی ترور ملاک سنجش باشد، بی‌تردید کارنامه جمهوری اسلامی تمامی معیارهای تروریسم دولتی را احراز می‌کند. بر پایه همه موازین حقوقی جهان معاصر، کارنامه پایه‌گذاران و حاکمان این رژیم، چه در دوران مبارزه با نظام پادشاهی و چه پس از قبضه قدرت، آکنده از حذف فیزیکی، وحشت‌آفرینی و ترور دگراندیشان و مخالفان است. در دورانی که دولت‌ها در سطح جهان می‌کوشند دامن خود را از پیوند با کنش‌های تروریستی پاک نگه دارند، سران جمهوری اسلامی نه تنها قباحتی در ترور نمی‌بینند، بلکه تروریسم و کشتار هدفمند را در داخل و خارج از کشور به‌مثابه ابزاری رسمی و ساختاری برای بقای قدرت خویش به کار بسته‌اند؛ تا بدان‌جا که تروریسم دولتی به جزئی جدایی‌ناپذیر از هویت سیاسی و شیوه حکمرانی تهران بدل شده است.
پزشکیان پیش از آنکه پشت تریبون ملل متحد ژست مظلومیت به خود بگیرد، باید به یاد می‌آورد بسیاری از دیپلمات‌هایی که رو‌به‌روی او نشسته‌اند، نمایندگان کشورهایی هستند که طی ۴۷ سال گذشته آماج تروریسم دولتی جمهوری اسلامی بوده‌اند؛ تروریسمی که حاکمیت ملی و امنیت سرزمینی این دولت‌ها را آشکارا پایمال کرده است. اسناد متقن بین‌المللی گواهی می‌دهند که مأموران رژیم در چهار دهه گذشته دست‌کم ۳۶۰ ترور هدفمند را در ۴۰ کشور جهان اجرا کرده‌اند؛ گذشته از ماشین کشتار و جنایات بی‌وقفه‌ای که نهادهای امنیتی رژیم درون مرزهای ایران رقم زده‌اند. از این رو، رئیس‌جمهور باید بداند که کارنامه سیاه ترور و تروریست‌پروری جمهوری اسلامی، با لفاظی در مجمع عمومی و مظلوم‌نمایی ریاکارانه پاک‌شدنی نیست.
از نیمه دوم سال ۱۳۵۷، درست از همان نقطه‌ای که انقلاب خلق‌های ایران علیه رژیم پادشاهی به دست خمینی و جریان موسوم به «ضدامپریالیسم» مصادره شد و به بیراهه رفت، جهان نظاره‌گر حکومتی بوده که در راه تثبیت و بقای خود از هیچ جنایت و رفتار ضدانسانی فروگذار نکرده است. ردپای تروریسم دولتی جمهوری اسلامی در گوشه‌و‌کنار جهان طی این ۴۷ سال چنان پررنگ و عریان است که پزشکیان و دولتش هرگز قادر به انکار آن نیستند. پس از تحقیقات قضایی و امنیتی موشکافانه در چندین کشور، دخالت مستقیم جمهوری اسلامی در این جنایات اثبات شد و با احکام قطعی دادگاه‌های صالحه در آلمان، آرژانتین، فرانسه، عربستان سعودی و... به ثبت رسید؛ احکامی که سران تراز اول رژیم را رسماً به عنوان آمران و تصمیم‌گیرندگان اصلی این ترورها محکوم کردند.
پزشکیان در بخش دیگری از نطق خود، با نشان دادن تصویر کودکان مدرسه‌ای در شهر میناب (استان هرمزگان) ادعا کرد که آنان با موشک‌های ارتش آمریکا کشته شده‌اند و همزمان به کشتار کودکان غزه پرداخت؛ بی‌آنکه وجدانش برای لحظه‌ای بیدار شود که چهار سال پیش، در ۶ مهرماه ۱۴۰۱، مدرسه کودکان «روژهلات» و بیمارستان آزادی در شهر کویه به وحشیانه‌ترین شیوه هدف رگبار موشک‌ها و پهپادهای سپاه پاسداران قرار گرفت؛ یا اینکه حدود یک سال قبل، در دی‌ماه ۱۴۰۴، بنا بر آمار نهادهای مستقل حقوق بشری و رسانه‌های بین‌المللی، بیش از ۴۰ هزار شهروند معترض در خیابان‌های سراسر ایران تنها ظرف دو روز به دست نیروهای سرکوبگر رژیم قتل‌عام شدند. این‌ها تنها دو نمونه از صدها برگ خونین کارنامه ترور و سرکوب حاکمان تهران در حق ملت کورد و دیگر خلق‌های ایران در ۴۷ سال گذشته است. محکومیت‌های پیاپی نهادهای جهانی حقوق بشر، که تازه‌ترین نمونه آن گزارش کمیته مستقل حقیقت‌یاب سازمان ملل بود و کشتار معترضان در دی‌ماه ۱۴۰۴ را «جنایت علیه بشریت» نامید، سندی انکارناپذیر بر این واقعیت است.
اینجاست که تناقض آشکار گفتار پزشکیان برملا می‌شود؛ رفتاری که نشان می‌دهد کرامت انسانی در اندیشه سران تهران کمترین بهایی ندارد، مگر آنجا که بتوان از آن در خدمت بقای حاکمیت بهره‌برداری ابزاری کرد. آنان اساساً اعتقادی به حقوق بین‌الملل و سازوکارهای جهان مدرن ندارند، وگرنه طی این نیم‌قرن دست‌کم تلاشی برای پایبندی به هنجارها و قواعد پذیرفته‌شده جهانی از خود نشان می‌دادند. اکنون باید از پزشکیان پرسید: آقای رئیس‌جمهور! اگر از مظلومیت کودکان میناب و غزه دم می‌زنید، مگر کودکان مدرسه روژهلات در کویه گناهی جز کورد بودن داشتند؟ اگر بمباران مدارس و اماکن عمومی در ایران و غزه مصداق تروریسم است—که بی‌تردید چنین است—بمباران مدارس و بیمارستان‌ها در کوردستان نیز بر اساس تمام قوانین بین‌المللی جنایت جنگی، اقدامی تروریستی و توجیه‌ناپذیر است.
او در ادامه با اشاره به مسئله فلسطین گفت: «این سرشت طبیعی انسان است که اگر او را از خاک و میهنش برانند، به دفاع و مقاومت برخیزد... و اگر خواستند از خود دفاع کنند، تروریست نامیده می‌شوند.» بی‌گمان دفاع هر ملتی از خاک، هویت و کرامت انسانی خود، حقی طبیعی و مشروع است. اما رئیس‌جمهور رژیم به‌خوبی آگاه است که ۴۷ سال است دستگاه امنیتی تهران نیز مردم کوردستان را—تنها به جرم دفاع از زیست، هویت و موجودیت تاریخی خود—«تروریست» خطاب می‌کند. گویا پزشکیان و دولتمردانش از یاد برده‌اند که در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸، با فتوای خمینی، جنگی نابرابر و خونین بر مردم بی‌دفاع کوردستان تحمیل شد؛ تنها به این جرم که ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و ملی خود را مطالبه می‌کردند. در پی همین سیاست خصمانه، کوردستان در چهار دهه گذشته به پادگانی نظامی بدل شده است؛ جایی که حاکمیت هر روز به بهانه‌های واهی شهروندانش را آزار می‌دهد، به بند می‌کشد، اعدام می‌کند، جوانانش را در کسوت کولبر در نوار مرزی به رگبار می‌بندد و مزارع و جنگل‌هایش را با آتش کور توپخانه به خاکستر می‌نشاند.
پرسش صریح از پزشکیان این است: ملت کورد نیز مانند فلسطینی‌ها خواهان حقوق بنیادین خویش است؛ چرا این مطالبه‌گری در دستگاه محاسباتی شما تروریسم شمرده می‌شود؟ تفاوت میان ملت کورد و ملت فلسطین که هر دو زیر بار ستم زیسته‌اند چیست؟ و رفتاری که جمهوری اسلامی با مردم کوردستان در پیش گرفته، چه تمایزی با عملکرد اسرائیل در قبال فلسطینی‌ها دارد؟ اینجاست که ریاکاری سیستماتیک حاکمان تهران برای جامعه جهانی و خلق‌های ایران آشکار می‌شود: دفاع از فلسطین برای این رژیم صرفاً دستاویزی برای کاسبی سیاسی و بقای قدرت است، نه تعهدی راستین به حق تعیین سرنوشت ملت‌ها.
پزشکیان در فرازی دیگر، از نقض حقوق بین‌الملل به دست دشمنانش گلایه کرد؛ در حالی که خود رژیم در تمام این ۴۷ سال، نخستین ناقض اصول بین‌المللی بوده است. دکترین سیاست خارجی رژیم که بر پایه اصل «صدور انقلاب» پی‌ریزی شده، دست نهادهای امنیتی و نظامی‌اش را برای مداخله سیستماتیک در امور داخلی کشورهای همسایه، نقض حاکمیت ملی دولت‌ها، ایجاد شبکه‌های شبه‌نظامی و برهم‌زدن ثبات خاورمیانه باز گذاشته است. تمامی این شواهد نشان می‌دهد که نمایش مظلوم‌نمایی پزشکیان در نیویورک، سرپوشی ناشیانه بر کارنامه‌ای آکنده از ترور، تجاوز و جنایت است؛ حکومتی که نه تنها به هیچ قانون و معاهده‌ای پایبند نیست، بلکه در قرن بیست و یکم، موجودیتش چونان وصله‌ای ناهمگون بر قامت جهان مدرن سنگینی می‌کند.
