گزارشها از افزایش اعدامهای پنهانی و مرگهای فراقضایی در ایران نشان میدهد که جمهوری اسلامی وارد مرحله تازهای از سرکوب سازمانیافته شده است؛ مرحلهای که در آن حذف فیزیکی بهعنوان ابزار کنترل اجتماعی بهکار گرفته میشود.
بر اساس گزارش منابع معتبر حقوق بشری و همچنین مشاهدات یکی از غسالان شاغل در یکی از آرامستانهای استان تهران، در روزهای اخیر مواردی از دفن اجساد بدون اطلاعرسانی رسمی و خارج از روندهای قانونی ثبت شده است؛ موضوعی که از تشدید اعدامهای مخفیانه و مرگهای مشکوک در بازداشتگاهها و زندانها حکایت دارد.
این روند، نشانهای از تغییر ماهیت سرکوب در جمهوری اسلامی است؛ جایی که بهجای مدیریت بحران و کنترل اجتماعی، سازوکارهای امنیتی بهسمت انتقامگیری سیستماتیک حرکت کرده و بازداشتگاهها از ابزار کنترل و ارعاب، به میدان حذف فیزیکی مخالفان تبدیل شدهاند.
نگرانیها درباره افزایش اعدامهای مخفیانه در زندانها، از سوی سازمان حقوق بشر ایران نیز بازتاب یافته است. این نهاد حقوق بشری در گزارشهای اخیر خود از خطر اعدام بازداشتشدگان در چندین زندان کشور خبر داده و نسبت به فقدان شفافیت و نظارت قضایی هشدار داده است.
هدف اصلی این سیاست، ایجاد فضای رعب و وحشت برای مهار اعتراضات خیابانی ارزیابی میشود. با این حال، ناظران معتقدند در شرایطی که ابزار ترس کارایی خود را از دست داده، ماشین سرکوب رژیم بهسوی حذف فیزیکی سوق یافته است؛ مسیری که میتواند پیامدهای سنگین حقوق بشری و سیاسی برای جمهوری اسلامی بههمراه داشته باشد.
