(متن سخنرانی دبیرکل حزب دموکرات کوردستان ایران در پارلمان اروپا ـ بروکسل)
ضمن عرض سلام خدمت حضار گرامی و نمایندگان محترم پارلمان!
در آغاز میخواهم از شما سپاسگزاری کنم که این فرصت را در اختیار ما قرار دادید تا بهعنوان بخشی از اپوزیسیون ایران بتوانیم از این تریبون دیدگاههای خود را درباره امروز و فردای ایران بیان کنیم. امیدوارم این گام، آغاز راهی باشد که در نشستهای آینده شاهد حضور و طرح دیدگاههای شمار بیشتری از نیروهای اپوزیسیون ایرانی در اینجا باشیم.
اینکه تصمیم گرفتم با زبان کوردی با شما سخن بگویم، از این واقعیت ناشی میشود که زبان ما بیش از ۱۰۰ سال است که در ایران انکار شده و به رسمیت شناخته نشده است؛ به این معنا که فرزندان ما اجازه ندارند به زبان مادری خود بخوانند و بنویسند. من امروز اینجا به این زبان سخن میگویم تا سهم کوچکی در مبارزه برای بهرسمیتشناخته شدن زبان مادریام داشته باشم.
خانمها و آقایان!
این سومین بار است که ایرانیان برای استقرار دموکراسی تلاش میکنند؛ به این معنا که مردم ایران همواره در مسیر دستیابی به آزادی و رهایی کوشیدهاند، اما متأسفانه تاکنون موفق نشدهاند. از دیدگاه کوردستان و بهویژه حزب دموکرات کوردستان ایران, در ایران مشکلی بنیادی وجود دارد: دولتی غیرمدنی و انحصارطلب که راه را بر هرگونه آزادی مسدود کردە است.
در تاریخ معاصر ایران، دولت دو بار از مسیر مدنی خارج شده است: نخست پس از انقلاب مشروطه که در آن نظام پادشاهی، دولت را به ساختاری سلطهگر بدل کرد؛ و بار دوم از سال ۱۹۷۹ به این سو که نظام دینی، دولت را به ابزاری برای سلطهگری و پیشبرد ایدئولوژی خود تبدیل کرد.
در دوران پادشاهی، هویت فارسی بهعنوان هویت رسمی دولت به کار گرفته شد تا تمام تنوعات را حذف کردە و تنها یک هویت، یک زبان، یک تاریخ و یک فرهنگ را بر دیگران تحمیل کند و آنان را همسانسازی کند؛ در حالی که ایران کشوری چندزبانه، چندهویتی، چندفرهنگی و چندتاریخی است.
در سال ۱۹۷۹ بار دیگر ایرانیان با امید به ساختن نظامی دموکراتیک قیام کردند، اما این بار دولت به دست نظام مبتنی بر ولایت فقیه افتاد و این ساختار نیز تلاشهای خود را برای حذف آزادی و تکثر در درون ایران آغاز کرد. امروز میبینیم که دولت ایران نهتنها تهدیدی برای ایرانیان، بلکه تهدیدی برای سراسر جهان است.
مبارزەی ما در کوردستان، بیش از هر چیز، بر مهار سلطهگری دولت استوار است. از دیدگاه ما دولت باید تابع شهروند باشد، نه شهروند تابع دولت. سازوکار پیشنهادی ما برای دستیابی به چنین توازنی، استقرار نظامی دموکراتیک، فدرال و سکولار است؛ ساختاری که با تمرکززدایی از قدرت، راه را بر هرگونه استبداد و سلطهگری نهادینه میبندد. ما این را تنها راهحل برای ساختن ایرانی دموکراتیک، آزاد و سکولار میدانیم؛ ایرانی که متعلق به همهٔ ساکنانش باشد، نه در انحصار یک گروه خاص.
در برابر این خواستهی برحق، رژیم پادشاهی و سپس جمهوری اسلامی همواره برای حفظ ساختار تمامیتخواه و سلطهگر خود، این مطالبهی دموکراتیک و پیشرو را با برچسب تجزیهطلبی سرکوب کردهاند. آنها با همین دستاویز، صدها هزار نفر را اعدام و زندانی کردهاند یا آنان را تحت فشار سیستماتیک ناچار به ترک وطن و آوارگی در غربت کردهاند. این در حالی است که تجارب جوامع پیشرفته نشان داده است که پذیرش تفاوتها و بهرسمیتشناختن تکثر، نهتنها تهدیدی برای همگرایی نیست، بلکه برعکس، بنیادینترین ابزار برای شکلگیری وحدت داوطلبانه و صیانت از مرزهای کشور است. وحدت ملی واقعی تنها زمانی محقق میشود که تمامی مؤلفههای گوناگون جامعه در نظام تصمیمگیری کشور و ادارهی مناطق خویش مشارکت فعال داشته باشند؛ نه آنکه جریانی خاص با اهرم سرکوب، تمامیت یک کشور را در انحصار خود بگیرد و دیگران را به حاشیه راندە و از حقوق خود محروم کند.
جنبش ما بە این ارزشهای انسانی متکی است و برخلاف دو رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی، خواستار ثبات و روابط مستحکم ایران با جهان آزاد است.
فراموش نکنید که کوردستان زادگاه جنبش «زن، زندگی، آزادی» است. این ارزشها نزد ما یک اصل و باور بنیادین هستند، نه صرفاً یک شعار. جنبش ما هویت خود را بر پایە همین ارزشها تعریف کرده است؛ از این رو، ما نه به ستم و بیثباتی، بلکه به تحقق این آرمانها میاندیشیم؛ مگر آنکه بار دیگر بخواهند ما را حذف کنند.
در پایان، به نمایندگی از ائتلاف احزاب کوردستان ایران و بهویژه حزب دموکرات کوردستان ایران، از شما برای اعطای این فرصت سپاسگزارم و چنانچه زمان باقی باشد، آمادهٔ ادامهٔ این گفتوگو هستم.
سپاس از همگی شما.
