این تحلیل بازنویسی یادداشت فرانک گاردنر، خبرنگار امنیتی بی‌بی‌سی است و بازتاب دیدگاه‌های کوردستان‌میدیا نیست.

این ایده که ایران ـ یا هر کشور دیگری ـ از کشتی‌هایی که از آبراه راهبردی تنگه هرمز عبور می‌کنند عوارض اجباری دریافت کند، برای کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس و همچنین صنعت کشتیرانی جهانی کاملاً غیرقابل پذیرش است.

از سال ۱۹۶۸ و پس از تصویب سازمان بین‌المللی دریانوردی، سازوکاری دقیق برای عبور کشتی‌ها از این تنگه برقرار شده تا جریان انتقال کالا از بنادر خلیج فارس به‌صورت منظم انجام شود.

این سازوکار با عنوان «طرح جداسازی ترافیک» (TSS) شناخته می‌شود.

در این گذرگاه باریک و پرتردد میان سواحل ایران در شمال و عمان در جنوب، کشتی‌های ورودی و خروجی در مسیرهای جداگانه حرکت می‌کنند و یک نوار ایمنی دو مایلی میان آن‌ها برای جلوگیری از برخورد در نظر گرفته شده است؛ سیستمی که سال‌هاست به‌طور مؤثر عمل می‌کند.

با این حال ایران که طی ۳۹ روز بیش از ۲۰ هزار حمله هوایی مشترک آمریکا و اسرائیل را پشت سر گذاشته، اکنون در تلاش است الگوی کلی تجارت دریایی در خلیج فارس را تغییر دهد.

بر اساس این طرح، به‌جای استفاده از مسیر فعلی TSS، در صورت باز بودن تنگه، تمامی کشتی‌ها باید از مسیری عبور کنند که توسط نیروی دریایی سپاه تعیین می‌شود و از نزدیکی جزایر لارک و قشم می‌گذرد.

در این مسیر، کشتی‌ها توسط افسران نیروی دریایی مورد بازرسی قرار می‌گیرند و بر اساس اندازه و ارزش محموله، ملزم به پرداخت هزینه خواهند شد.