تحلیلها نشان میدهد خروج امارات متحده عربی از اوپک تنها یک تصمیم نفتی نیست، بلکه نشانهای از تغییرات عمیق در موازنه قدرت حوزه خلیج فارس و بازآرایی ژئوپلیتیک منطقه است.
بر اساس تحلیل منتشرشده در فارن پالیسی، خروج امارات از اوپک در اول مه ۲۰۲۶ صرفاً به معنای ترک یک نهاد نفتی نیست، بلکه بیانگر این است که ابوظبی دیگر منافع خود را در چارچوب این سازمان دنبال نمیکند.
این تصمیم حاصل ترکیب سه عامل اصلی است: جنگ ایران، تشدید رقابت با عربستان سعودی و بازتعریف روابط راهبردی با ایالات متحده.
در این تحلیل آمده است که جنگ ایران و آمریکا و اسرائیل، امارات را در موقعیتی قرار داده که بهطور مستقیم در معرض تهدیدهای امنیتی قرار گرفته است؛ از جمله حملات و تهدیدهایی علیه زیرساختهای صنعتی و بندری این کشور که نگرانیهای جدی ایجاد کرده است.
در همین حال، اختلافات دیرینه میان امارات و عربستان بر سر سیاستهای نفتی و سهمیههای اوپک+ شدت گرفته است. عربستان بر کنترل عرضه و حفظ قیمتهای بالا تأکید دارد، در حالی که امارات به دنبال افزایش تولید و استفاده حداکثری از ظرفیتهای نفتی خود است.
در بخش دیگری از تحلیل، نزدیکی بیشتر امارات به ایالات متحده و اسرائیل در قالب توافقهای ابراهیم مورد توجه قرار گرفته و این روند بهعنوان بخشی از تغییر جهت راهبردی ابوظبی توصیف شده است. در کنار آن، تعاملات اقتصادی امارات با چین نیز بهعنوان بخشی از سیاست متوازنسازی روابط خارجی این کشور مطرح میشود.
از نگاه بازار انرژی، خروج امارات—بهعنوان یکی از تولیدکنندگان مهم اوپک—نشانهای از کاهش انسجام این سازمان و افزایش شکاف در درون آن تلقی میشود.
در جمعبندی این تحلیل آمده است که جنگ ایران به تشدید اختلافات موجود در خلیج فارس دامن زده و کشورهای منطقه بیش از گذشته مسیرهای مستقلتری را در پیش گرفتهاند. در نهایت، خروج امارات از اوپک بخشی از روند شکلگیری نظم جدید انرژی و ژئوپلیتیک در منطقه ارزیابی میشود.
