این تحلیل نوشتهٔ لیلا جاسینتو است که در France 24 منتشر شده و توسط کوردستانمیدیا تلخیص و بازنشر میشود.
در حالی که لبنان نخستین ماه پس از حملات گسترده اسرائیل در روزی موسوم به «چهارشنبه سیاه» را گرامی میدارد—حملاتی که به گفته منابع لبنانی صدها کشته بر جای گذاشت—بحث درباره نقش ارتش لبنان و توان واقعی آن در تأمین امنیت کشور بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفته است.
در سطح دیپلماتیک، جامعه بینالمللی همچنان بر خلع سلاح حزبالله توسط ارتش لبنان تأکید دارد. با این حال، در سوی دیگر، ساختار سیاست امنیتی ایالات متحده و اصل «برتری نظامی کیفی» (QME) برای اسرائیل، یکی از عوامل مؤثر در محدود ماندن توان نظامی لبنان تلقی میشود.
این اصل که در سال ۲۰۰۸ در قانون آمریکا تثبیت شد، واشنگتن را ملزم میکند اطمینان یابد هرگونه فروش تسلیحات به کشورهای منطقه، برتری نظامی اسرائیل را تضعیف نکند. منتقدان میگویند این چارچوب بهطور غیرمستقیم بر سطح تسلیح و توان عملیاتی ارتش لبنان نیز اثر گذاشته و آن را در موقعیتی شکننده نگه داشته است.
نتیجه این روند شکلگیری نوعی عدم توازن پایدار در داخل لبنان است؛ جایی که ارتش ملی از نظر تجهیزات و توان رزمی در سطحی پایینتر از بازیگران غیردولتی مانند حزبالله قرار دارد. این وضعیت، بحث درباره خلع سلاح گروههای مسلح و نقش ارتش در اعمال حاکمیت ملی را پیچیدهتر کرده است.
در همین چارچوب، برخی تحلیلگران هشدار میدهند که ادامه این وضعیت نهتنها به تشدید شکافهای داخلی در لبنان منجر شده، بلکه امکان شکلگیری یک ساختار امنیتی باثبات در کشور را نیز محدود کرده است.
در نهایت، موضوع «QME» فراتر از یک سیاست تسلیحاتی، به یکی از مؤلفههای اصلی در معماری امنیتی خاورمیانه تبدیل شده است؛ مؤلفهای که همزمان بر روابط آمریکا با اسرائیل، کشورهای عربی و وضعیت امنیتی لبنان تأثیرگذار است.
