در تحلیل منتشرشده در جروزالم پست به قلم ست جی. فرانتزمن، آمده است که همزمان با موج تازهای از اخبار و گمانهزنیها درباره توافق احتمالی با ایران، بحث پیوستن کشورهای بیشتری به «توافق ابراهیم» دوباره مطرح شده است؛ روندی که با مذاکرات جاری دولت آمریکا درباره پرونده ایران نیز ارتباط پیدا کرده است.
در این تحلیل به اظهارات سناتور لیندسی گراهام در شبکه ایکس اشاره شده که گفته است پیوستن عربستان سعودی، قطر و پاکستان میتواند توافق ابراهیم را به یکی از مهمترین توافقهای تاریخ خاورمیانه تبدیل کند و پیامدهای گستردهای برای منطقه و جهان داشته باشد. با این حال، این دیدگاه در منطقه با تردید و واکنشهایی مواجه شده است.
به نوشته این تحلیل، از زمان امضای توافق ابراهیم در سال ۲۰۲۰ میان اسرائیل، امارات و بحرین، انتظار میرفت این روند به سرعت گسترش یابد و حتی در برخی موارد مانند سودان و مراکش نیز نشانههایی از آن دیده شد، اما در عمل مشخص شد پیوستن کشورهایی مانند عربستان سعودی با موانع جدی روبهروست.
این تحلیل تأکید میکند که عربستان سعودی همواره هرگونه عادیسازی روابط با اسرائیل را به پیشرفت در پرونده فلسطین و تشکیل کشور فلسطینی مشروط کرده است؛ موضعی که ریاض طی بیش از دو دهه گذشته بر آن پایبند بوده است.
همچنین آمده است که پس از جنگ ۷ اکتبر و روی کار آمدن دولت راستگراتر در اسرائیل، فضای منطقهای برای گسترش توافق دشوارتر شده و برخی کشورهای خلیج فارس نسبت به روند تحولات ابراز نگرانی کردهاند.
در ادامه این تحلیل گفته میشود کشورهای خلیج فارس به پروتکل، احترام و رابطه مبتنی بر شراکت اهمیت میدهند و نمیخواهند در روندهای سیاسی به عنوان ابزار تبلیغاتی یا طرفی که از آن استفاده میشود دیده شوند، بلکه خواهان تعامل برابر و مبتنی بر شراکت واقعی هستند.
در بخش دیگری به تفاوت رویکرد عربستان سعودی و امارات متحده عربی اشاره شده و آمده است که ریاض در مقایسه با ابوظبی رویکردی محتاطتر در قبال عادیسازی روابط با اسرائیل دارد.
در جمعبندی این تحلیل آمده است که در حال حاضر در خلیج فارس همچنان رویکرد «صبر و انتظار» غالب است و هرگونه پیشرفت در مسیر پیوستن عربستان سعودی به توافق ابراهیم، به تغییرات اساسی در شرایط منطقهای و شکلگیری تفاهمهای گستردهتر وابسته خواهد بود.
