۲۸ مرداد ۱۳۵۸ نقطهعطفی برای تغییر در روابط ملتکورد با جمهوری اسلامی و روز صدور فتوای جهاد علیه ملتمان از سوی خمینی بود؛ فتوایی برای انتقام سیستماتیک از خلقی که آگاهانه و یکصدا به همهپرسی جمهوری اسلامی «نه» گفت. این فتوا یک تصمیم ناگهانی نه بلکه درواقع برخورد دو پارادایم فکری و سیاسی بود: از سویی طرز فکر اشغال و توتالیتاریسم که در تلاش برای بازتولید مجدد ساختار قدرت بود؛ از دیگر سو، جنبش آزادیخواهی کورد قرار داشت که بازتاب اراده واقعی مردم بود جهت رسیدن به حقوق بنیادین خویش و سایر خلقهای ایران.
فتوای ۲۸ مرداد حکم جدیدی برای یک سیاست شناختهشده و نشأت گرفته از نگرشی بود که پیشتر و در دوران پادشاهی از سوی قدرت مرکزی علیه ملت کورد بکار گرفته شده بود. در مرداد ۱۳۵۸ رژیم جدید با تداوم سیاستهای انکار و آسمیلاسیون و با یورش از زمین و آسمان، سیاست اشغالگری علیه کوردستان را دوباره مستمر ساخت.
لشکرکشی جمهوری اسلامی بنا به تصمیم خمینی درحالی بود که ملتمان در کوردستان ایران، حقوق و مطالبات مشروع خود را مطابق بنیانهای مشارکت سیاسی عادلانه و حل صلحجویانه مسئله کورد، به شیوهای دموکراتیک و از طریق گفتگو و مذاکره پیشبرد داد. اما زمامداران ایران نتوانستند مقاصد خصمانه خود علیه کوردها را پنهان سازند و تنها چندماه پس از مصادره انقلاب ۵۷ ایران، با اعزام نیروهای نظامی، به کوردستان ایران حمله کردند.
در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸، خمینی در پیامی شدیداللحن بر ضد مردم کوردستان فتوای جهاد صادر کرد. از نظر سیاسی و دینی، استفاده از مفهوم جهاد علیه شهروندان کوردستان، به همه نوع خشونت نیروهای مسلح علیه این شهروندان، مشروعیت بخشید. در اولین روز صدور فتوا، نیروهای مسلح ایران بویژه نیروهای سپاه پاسداران با سلاحهای سنگین و پشتیبانی نیروی هوایی به سمت شهرهای کوردستان ایران به حرکت درآمدند.
در آغاز حملات، شهر پاوه و مناطق هورامان مورد حمله نیروهای سپاه پاسداران و اشغالگران قرار گرفتند. بلافاصله پس از اشغال پاوه، صادق خلخالی بعنوان حاکم شرع به منطقه رسید و دهها شهروند از جمله مجروحان، معلمان و پزشکان را طی دادگاهی صحرایی گلولهباران کرد. پس از اشغال پاوه، حملات به سایر شهرهای کوردستان، بویژه سنندج، مریوان، سقز و مهاباد گسترش یافت. متعاقب کنترل شهرها، حملات سپاه پاسداران به روستاها هم گسترش یافت و با قتلعام اهالی روستاهای قارنی و قلاتان، موج حملات پیدرپی در سراسر روستاهای کوردستان انجام شد.
مردم کوردستان ایران در برابر آن حملات نظامی و همچنین دستورات بعدی که منجر به گلولهباران هزاران شهروند و مبارزه کورد شد و هکذا نابودی و قتلعام در روستاهای کوردستان، زانو نزدند. مقاومت ملتمان نشان داد که اراده یک ملت برای بقا و آزادی از هر دستور و حملهای نیرومندتر است. در چنین روزی، یاد و خاطره جوانان، زنان و شهروندانی را که خونشان به ناحق ریخته شد و قربانی شدند ولی نامشان در تاریخ کوردستان همچو شهدای راه آزادی زنده ماند، گرامی میداریم.
امروز نیز ادامه همان سیاست و فتوای خمینی علیه ملت کورد جهت کشتار شهروندان، اعدامها، سرکوب فعالان مدنی و هدفقراردادن سیستماتیک هویت کوردی، به وضوح قابلمشاهده است. در مواجهه با این سیاست، وظیفه کنونی و تاریخی ملت ما حفظ اتحادملی، تقویت حمایت بین همه ملتهای دمکراسیخواه و تداوم مقاومت در میدان مبارزه مدنی و سیاسی است. مبارزه ما برای تحقق دموکراسی، رفع تبعیض و احقاق حقوقمان بویژه حق تعیین سرنوشت با گامهای استوارتر از همیشه تا پایاندادن به این ذهنیت و قدرت استبدادی، ادامه خواهد یافت.
ائتلاف نیروهای سیاسی کوردستان ایران
٢٧مرداد ۱۴۰۵
